Neem een pagina van je schriftje en krabbel alle momenten waarop je, je hopeloos voelde er in. Vertel me wat het is om je zo te voelen, om dingen te doen omdat je er in geloofde, ondanks het ontbreken van een enkele reden. Dit is wie we zijn. We zijn hier altijd goed in geweest, nietwaar? We knarsen onze kiezen en slepen onszelf door de storm. Dat moeten we geleerd hebben van onze ouders.. 
Hoe je iemand liefhebt ondanks de tekortkomingen en misverstanden, en dingen die je dacht te weten, maar eigenlijk nooit geweten hebt. Alle dingen waarvan je zielsveel dacht te houden. Hoe kan ik me zo voelen over je? Dat vraag ik me dus de hele tijd af. 

Ik zou god willen vragen wat hem bezielde, Waar hij de palmen van jouw handen mee heeft gevuld. Ik zou hem vragen wat voor soort dingen hij voorzichtig in mijn handpalmen heeft neergelegd.. Ik voel mijn handen trillen, gevuld met nieuwe ‘gedichtjes’ die geboren worden in hen. Ik vraag me af of hij de verscholen dingen in mij kan zien, op de manier waarop dove mensen je lippen kunnen lezen. Of hoe ik slaap in de nacht, wakker lig, om herrineringen langs te lopen, elk detail herrineren van toen we nog 15 waren, we gaven elkaar alles waaruit een prille liefde bestond. 
Herinneringen waar je je zakken mee zou willen vullen, omdat we toch alles zouden doen om niet met lege handen te staan. Ik heb niks in m’n zakken, het is er al doorheen gebrand. 

Ik hoopte dat ik sterk genoeg gebouwd was om heelhuids uit elke storm te wandelen. Om te vertellen over je, alsof je ooit de mijne was. Je naam zeggende zodra de vlammen de wonden en leugens likten, een van de redenen waarom ik nog in bepaalde dingen geloof. En dat is een grappig recht, omdat je altijd zegt dat je niet zeker bent als je zegt van wel. Hoe kon ik dat niet zijn? ik geloof niet in toeval, dat is een uitweg. Dat is een makkelijke manier om door het goede eveneens als het slechte te leven. Laat maar. Ik geloof dit. In jou, in mij. 
Ik geloof in gebouwd zijn voor iets groters dan je denkt. 

- J. Musabimana

Ik ben weer moe, ik ben altijd zó moe. De woorden onttrekken zich aan mij. Ze blazen me weg. Misschien heb ik gewoon niks te zegggen. Behalve hoe je mensen soms zo graag zou willen kunnen vertrouwen, zelfs als het het domste is wat je kunt doen. Zelfs als je weet dat de dag komt dat je alle details zal vergeten, en slechts achter zal blijven met de herrineringen van twee of drie momenten. Deze momenten waarin je misschien zou denken dat jullie allebei hezelfde voelen. Het voelt zo goed, nietwaar? De manier waarop we hier omheen hebben gedanst. En naar de hel ermee, want we waren nog nooit zo klaar ermee, als hoe klaar ik er nu mee ben. 

Ik zou een heleboel dingen kunnen zeggen, over hoe dit gaat over je veilig voelen, over je gewilt voelen. Over het jezelf overgeven aan ervaringen, omdat je weet dat er een dag gaat komen dat je deze ervaringen niet meer kunt ontwikkelen. Maar dit is het niet, dit was het nooit. Dit gaat over het feit dat deze ruimte tussen ons in, ons dwingt om als twee verschillende personen verder te leven. Over het uitzoeken wat het betekent om onvoorwaardelijk van iets te houden. Het zijn die nachten die ik heb gevuld met staren naar de sterren. Hoe het me soms oh zo goed kon laten voelen, alsof ik echt een doel had in mn leven. Hoe het me soms zó verslagen en bitter achter heeft gelaten, oh zo vol van mezelf. Het is jij en ik. Het is de ingewikkelde mix van al die ‘bijna momenten’. Het is de manier waarop de woorden in cirkels draaien om het werkelijke gevoel. Hoe ik soms domme dingen heb gedaan als ik vastliep in een moment, want er zijn momenten geweest waarop ik dapper genoeg was om iemand mij te laten veranderen. En gaat sowiso door me heen zien, maar je wilt me sowiso. &Dit is niet omdat ik denk dat ik anders ben, niet omdat ik denk dat ik beter ben. 

Het is gewoon omdat ik weet dat ik niet opgeef op de momenten waarop iedereen het juist verwacht. 

- J. Musabimana